Daha dün dertli dertli demiştim ya öğrencilerimin durumu pek iyi değil diye.eşimde bana sürekli destek veriyordu.ümitsizliğe kapılma yaptığın hiçbirşey boşa değil muhakkak birgün meyve verecek diyordu.
bugün kapı çaldı,kim o diyorum ses yok,mercekten baktım kimse yok,herhalde yanlış bastılar diye kapıyı açmadım.mutfağıma geri döndüm.eşim dışarı çıkacaktı kapıyı açtı elinde bir gül ve zarfla benim yanıma geldi."bak senin meyveler gelmiş dedi"ben tabi sulugöz biri olarak başladım ağlamaya.çok duygulandım.öğrencilerim,canlarım mektup yazmışlar öğretmenim biz sizi üzüyoruz,siz bizim için elinizden geleni yapıyorsunuz,sbs de iyi puan alıp öyle çıkacağız karşınıza,bu kez sevindireceğiz sizi" diye...canlarım benim
Onların başarılı olmasını o kadar çok istiyorumki anlatamam.anne ve babasıyla aile gibi yaşayan en fazla 2-3 öğrencim var.ya anne yok ya baba.ya ikisi var kavga gürültü.ya anne baba iyi dede nene baskısı,ya tarlaya götürülüp çalıştılıyorlar işte böyle herkesten fazla onların başarıya ihtiyacı var.umarım hepsi bir meslek sahibi olur da ailelerinin yaşadığı sıkıntıları kendileri yaşamaz.
0 yorum:
Yorum Gönder
Yorum yazabilirsiniz.