:(Bugün Çanakkale Zaferi'nin yıldönümünü kutluyoruz içimiz burkularak.Bugünün sonunda hüznümüz üzntüye ve hıçkırıklara dönüştü...Biz de öğrencilerimizle bir piyes hazırladık.O kadar istekli ve heyecanlıydılar ki anlatamam.Çalıştığım okul küçük bir okul ne tiyatro salonu var ne de ses düzeneği...Ve de giyecekleri asker kıyafetlerini ya inşaatta çalışan abilerinden yada komşularından buldular.Silahı az bir oyun seçmeliydik çünkü hepsine silah almak bizi aşardı.Azimleriyle 2 haftadır çalıştık..Erkek öğrencilerim hem ilgisizdi hemde bu konuda yetenekli değillerdi.Kızlarım asker oldular.Piyesimizin adı "silahını vermeyen asker"...
Bugün yaptık programı ve harika yaptılar elimizdeki imkanlarla en fazla bu kadar olurdu herhalde.
Bizi üzen ne mi oldu?
Programı kendilerine eziyet gördüklerinden olacak ki 2 arkadaş programa hiç katılmadı.Ve bu öğretmenlerin sınıfları programı resmen katlettiler.Bu yetmezmiş gibi biri program boyunca telefonla konuştu, diğerleri de arkada kendi aralarında konuştular ve tabi bazıları da öğrencilerime ortalığı kirlettiler(!)diye kızdı.Oysaki rol gereği toprakta çalıştıkları için ben dökmüştüm toprağı oraya.2arkadaş ve ben izledik programı...
Sonra zaten ağlayarak içeri girdik hem de hıçkıra hıçkıra...Diğer öğretmenler ne mi yaptı odaya geçip sigara yaktılar kazandıkları zaferi kutlamak için...
:(
0 yorum:
Yorum Gönder
Yorum yazabilirsiniz.